Dancing in the dark (vrij naar Bruce Springsteen)

ook al is het hier

aardig donker

sluit je toch

zo vaak het kan

de ogen

doe alsof

niemand je ziet

doe alsof 

je niemand ziet

stap wieg lach lieg

stap wieg lach lieg

stap wieg lach lieg

stap wieg lach lieg

doe alsof

voor even

doe alsof

het leven leuk is

omdat het hier

aardig donker is

en jij verborgen

tussen knusse hoekjes

en discoverlichting

stap wieg lach lieg

snuif slik dans vlieg

sjans zwicht knak hier

val vlieg veer diep

tijd voor make-up

alsof een break-up

met de dansvloer

met alles

met iedereen

met jezelf

doe alsof

niemand je ziet

doe alsof 

je niemand ziet

stap wieg lach lief

stap wieg lach lieg

stap wieg lach lief

dans lieg lach wieg

tot de rekening 

wordt gepresenteerd

op zwart

M.S.

SCOREBORD

Dit zijn geen tijden om in de spiegel te kijken. Afgezien van de feestbelichting en het aanwezige menu (enkel dranken en shotaanprijzingen) is ook de uitstraling van je reflectie benedenmaats. 

Om je heen niets dan nog meer drank. Lege ogen. Paniek en onrust achter de bar, maar het tempo is hoog. En terecht. Iedereen is dorstig.

Maar naar wat. Geen. Idee. En waarom zou ik ook. Dit zijn geen tijden om in de spiegel en te denken: 'Goh, nu zou je eigenlijk rechtschapen moeten handelen.’ Maar nee.

Dit zijn geen tijden om rond te kijken. Te luisteren. Een conversatie aan te gaan. Zelfs met niets zeggen noch bewegen wordt je toch wel leuk gevonden. Of alsnog. Iedereen moet scoren. Of wil.

Geen mens die het weet. Geen haan die ernaar kraait, behalve naar de vrouwelijke rondingen die de dansvloer van wulpsheid voorzien. Terecht, maar aan mij niet besteed.

Dit zijn geen tijden meer. Dit zijn geen tijden meer. Zelfs de spiegel kleurt flikkerend afkeurend rood. Stop hier. Ga niet verder. Ga naar huis. Je blijft zitten want wat moet je anders. 

Dit zijn geen tijden om in de spiegel te kijken. Toch zie je jouw reflectie nog een ronde bestellen. Van hetzelfde. Proost. Niemand antwoordt. Zelfs de muziek niet. Je neemt een slok. Slikt.

M.S.

niet vergeten de tanden

niet vergeten de tanden
te poetsen vanavond

ook de poes
houdt van cool & fresh
voor het slapen gaan

als de ogen eenmaal gesloten
kan er van alles gebeuren

wie weet worden we morgen
uitgeput uitgeblust afgemat
opgebrand wakker

dekken de kreukels van onze lijven
de lakens om ons heen
goedemorgens toe

zijn we misschien volledig
gesloopt door lukrake kussen
van de nacht – hoe dan ook

niet vergeten de tanden
te poetsen vanavond

frisse zin die bijtgrage kaken strijdklaar maakt
begint met een flinke poetsbeurt
van de tandenborstel

M.S.

Nachtsentiment (In A Sentimental Mood)

het matras vormt de doorgang naar dromenland
in werkelijkheid een bodemloze put
een gat om in te vallen niet wegzakken

de muren de leegte de bokspring
zelfs het laken zelfs het kussen
echoën hartslagen van slapend verzet

een lichaam is vatbaar voor trillingen
een lichaam in rust blijft erdoor onrustig
ogen gesloten maar achter de leden
ogen de dromen als televisieschermen

de beelden tonen fantasieën als realiteit
waarheden als dromen vice versa en door elkaar
hoeveel hartslagen er al hebben geklopt
wordt net als vroeger verzwegen door het matras

M.S.

Vallende ster

vanaf de derde verdieping gezien
als je neerkijkt op de daken
en opkijkt tegen de sterren
zullen plassen aldaar voor hen
de opmaakspiegels moeten vormen

met nog een hele nacht
voor de boeg
die nooit even lang duurt
willen sterren zich daar
ook klaar voor maken

je weet namelijk nooit van tevoren
of de maan een sikkel
buiten boord heeft laten hangen
als een grote vishaak

sterren willen gevangen worden
graag zelfs
zie ze dan toch schitteren
voor ze vallen als een blok

M.S.

Over het verlangen naar zo'n nacht

dicht de kloof tussen ons in
gewoon rollen met open ogen

trek je omhoog als deken
klamp je vast voor warmte

zacht is een aanraking
horen is een zintuig

fluisteren is net als zoenen
bewegen in elkaar kruipen

zinnen zuchten muziek
die we samen schrijven

dronken worden vereist
niet altijd maar drank

in het donker
tussen lakens

kunnen smelten
op kussens

zo gezegd
opnieuw gedaan

zakken
vallen

landen
lachen

dromen
houden

vast
van

zo’n
nacht

M.S.

2.12 Psychosis

Want alleen in de nacht
kan ze samen zijn
met een brandend verlangen

naar een lange, diepgaande
gitaarsolo die haar
body van alle kanten binnendringt-

handen wil ze voelen
tanden wil ze proeven
en vochtig speeksel dat alle verboden
verlangens weg doet wassen,

plaats maakt voor ontvlamde handen
die zelfs haar binnenste beroeren
en met geluiden van de nacht in de nacht
een gewild wildenritme van kracht laat zijn.

M.S.

Wat zou je ervan zeggen

Wat zou je ervan zeggen,
Als ik je, vangend in een flits,
Van je plek zou trekken
En opsluiten in dit gedicht?

Verschil zou je niet merken-
De inkt van mijn pen
Is immers net zo donker
Als alles wat je draagt:

Haar, ogen, schoenen, jurkje-
En dan je glimlach die
Precies genoeg opvalt, die
Net zo open en onbeschreven als dit papier.

Wat zou je ervan zeggen,
Als ik je, want bij deze gezwicht,
Oren met nederig zwoele woorden zou bedekken,
Ongegeneerd, ietwat uitsmerend, ophemel in dit gedicht?

M.S.

Als ik

Als ik
Dronken
Door de nacht trippel,
Onderweg naar iets
Dat door
Moet gaan voor ‘huis’,
Proef ik
De aan jou geschreven
Woorden op mijn lippen.

Ze hangen ergens in
Het luchtledige, nog
In de envelop
Ooit verzonden,
Maar mijn binnenste
Ongelezen gelaten en
De woorden ongehoord
Onbemind.

De pijnlijke stilte
Begint langzaam
Tastbaar
Te worden als het
Maanlicht
Te weinig bij kan schijnen
Om duidelijkheid
Aan mij te binden.

Als ik
Dronken
Door de nacht trippel
Proef ik
Het bitterzoete van
De aan jou geschreven
Woorden op mijn lippen.

M.S.

Nightwriting

Schrijven lukt me de laatste tijd sporadisch. Maar vooral in de nacht. Soms poëzie, maar voornamelijk proza. Daar is de nacht vooral geschikt voor. En dan behoor ik nog niet eens tot het Nightwriters-collectief van Kluun. Ook al heeft dat een andere betekenis. In mijn geval doel ik op 'het verrichten van fictioneel prozaïsche schrijfwerkzaamheden tussen 23.00u en 06.00u'. Om het maar eens lekker deftig te zeggen.

Even terug naar het nu. Ik ga vannacht weer een poging doen om verder te schrijven. Die poging doe ik de laatste paar weken vaker, soms met enig succes. Om de volgende ochtend tevreden te kunnen lezen dat er weer een aantal pagina's bijgekomen zijn. Dat voelt goed, maar het vordert gestaag. Alhoewel ik nu dichterbij ben dan ooit gedacht. Laatst vroeg een vriend 'hoe het schrijven gaat'. Nou, langzaam. 's Nachts. Maar het vordert. En dat is het belangrijkste. Dit is het punt.

Een aantal jaartjes geleden, je leest het goed, begon ik aan een verhaal. Over een man van 71 die terugblikt op zijn tienerjaren als zeventienjarige. Waarin er talloze dingen gebeuren om hem heen, die slechts een fragment vormen van de herinnering. Want op zijn zeventiende leert hij zijn liefde van zijn leven kennen. Maar er gaan ook meerdere dingen mis. En de herinneringen laten niet alles zien, zoals het bij herinneringen hoort te gaan. Is het dan allemaal wel zo echt? Goed, dat is uiteindelijk uitgegroeid tot een wat groter verhaal. Maar het is nog steeds niet af. Dus als je op Twitter, Facebook of zelfs Hyves wat zinnetjes voorbij ziet komen die NIET zijn aangekondigd als poëzie, is dat hoogst waarschijnlijk hieruit. Wat ik er uiteindelijk mee ga doen, geen idee. Het frustreert me gewoon steeds meer, dat het nog steeds niet af is. Dus blijven we proberen. Ik meen me te herinneren dat je soms inspiratie moet afdwingen, dus bij deze. En de beste manier is door te blijven zitten. Aan je verhaal, natuurlijk.

M.S.

Dertien

Ik doe niet mee aan dat Amerikaanse bijgeloof. Gister viel me voor de zoveelste keer op tijdens de laatste Formule 1 Grand Prix in Maleisië, dat het startnummer 13 niet bestaat. Alsof het ongeluk zou brengen, waarom Amerikaanse torens geen 13e verdieping hebben. Terwijl veel werkgevers in Nederland toch een 13e maand uitkeren om hun werknemers tegemoet te komen.

Zo ben ik dus ook niet bang om een 13e hoofdstuk te schrijven, getiteld XIII. Ik ben in de veronderstelling dat de angst voor 13 best ongegrond is. Totdat het tegendeel bewezen is. Ik tijdens het schrijven van dat hoofdstuk bijvoorbeeld stik in mijn whisky. Of geen lucht meer krijg door het vele Roken terwijl u schrijft. Ach, het zal allemaal wel. Ik ben allang blij dat ik het heb gehaald, dat hoodstuk XIII. Nu nog het schrijven en dan op mijn gemakje teruglezen. Voor de alledaagse rompslomp weer toeslaat. Want dat is het echte gevaar. Dat remt af. Houd je tegen. En dat heeft niets, maar dan ook helemaal niets te maken met 13. Eerder met 1 (lees: leven) of 0 (lees: doodgaan, eindigen, niet functioneren of het niets), zoals bij een computer. Ondertussen schrijven we gewoon verder. In de nacht, bijvoorbeeld.

M.S.

Klompje voet

Vannacht om een uur of twee, drie. Ik liep met een dubbele Asian Sensation naar mijn fiets, die voor het politiebureau bij Eendrachtsplein stond. We hadden het over familie, oorsprong van namen, adoptie, afkomst. Of zoiets. En dat ik nooit letterlijk over mijzelf schrijf. Autobiografisch, zo je wilt. Daarop zei ik dat ik wel degelijk doe, maar ik laat niet alles lezen. Sommige dingen wil ik voor mezelf houden, of achterhouden voor een geschikt moment.

Wel, om te laten horen wat ik dan over mezelf schrijf stond ik licht aangeschoten voor te dragen. Om een uurtje of twee, drie. Voor het politiebureau. Achter mijn fiets. Met auto's en meer geluid op de achtergrond. Dat ging langzaam. Ook omdat ik het niet helemaal goed kon zien in de straatverlichting. Maar het gedicht Klompje voet gaat zo:

Soms heb ik
Pijn in mijn voet,
Als een klompje pijn
Voelt het-
Doet me denken
aan mijn roots,
Die naar de achtergrond
Zijn gepoetst
Door het voorbij roetsjen
Van de jaren.

Jaren geleden al
Ontstond het blok aan mijn been,
Over de grond
Scheenbenend,
Zoevend naar diegene
Die ik moest worden
Boordevol is vol
Dromen,
Ambities-
Onuitputtelijk energiek.

Jaren later zie
Je pas het verband
Tussen klein zijn en
Alles voor je zien,
Anderzijds
Volwassen worden en
Alles of niets-
Risico lopende
Het zicht op je roots
Dreigen te verliezen.

Soms merk ik
De pijn in mijn voet,
Als een klompje pijn
Voelt het-
Zichzelf voortslepend
Alsof het moet,
Niet anders kan en
Op de achtergrond,
Over de grond-
Alsof een slepende,
Knagende herinnering
Aan het onbekende
Van de roots.

Soms strompel je
Door de straten van de stad,
Je vraagt jezelf af
Terwijl je je voet hoort knagen,
Klagen,
Zeuren
Wanneer je nu eens naar
Je land van herkomst
Gaat lopen-
Maar je loopt
Te slapen
En je dromen blijken echt,
Niet haalbaar,
voorlopig niet-
De herinnering
Aan het onbekende van je roots,
Aan de pijn in je voet,
Wordt zwaarder.

Soms heb je dat,
Pijn in je voet,
Als een klompje pijn
Voelt het-
Doet me bedenken
Dat ik eens
Vroeg gaan slapen moet.

M.S.

(Foto: Het Klompje. Oude Wand in Zutphen.)

Gedichtendag [27-1-2011]

Mijn bijdrage aan Gedichtendag, ook al heb ik me dit keer niet gehouden aan het thema 'Nacht'. Als je dichter bent, ben je dat eigenlijk wel verplicht, maar achteraf gezien schrijf ik al veel te veel over nachtelijke avonturen. Dus bij deze over de Gedichtendag zelf:

Gedichtendag

Gedichtendag is
Leren van gedichten
En dichten in een café
Zonder te zwichten
Voor de klassieke schoonheid
Die lichtvoetig is
Vandaag.

Onder een doelgericht
Letterlicht
Schik ik me
Naar de uitgeschreven inkt
Die mij speels doch dwingt
Te beginnen aan een nieuwe print
Voor Gedichtendag
En mijn hersens kraakt.

Je maakt uit het wegen en wikken
Op dat Gedichtendag
Iedere dag plaatsvindt-
Pure poëzie
In het leven,
In alles wat je hoort, ruikt en ziet-
Als muzikale extase snaart,
Als filmische fotocollage visueelt,
Als kinky kijkers zwoel voluptueus en uitdagend
Benen over straat.

Elke dag is Gedichtendag,
Want elke dag is prachtig-
Als mindere tijden voorbij zijn
Praten we er lacherig over,
Denken we terug met smart
Aan die machteloze episode
Want nu ownen we die shit
Weer als een malle.

We knallen er teksten uit
Aan de lopende band,
Als we drinken zullen we lallen-
Blijven verrassen
Ondanks verborgen arrogantie,
Zoekend naar briljantie
Als het maar charmant is.

Het is Gedichtendag,
Waarop we poëtische letteren
Bezingen-
Sommigen zich afvragen
‘What’s going on’
Onder het genot van U2’s ‘One’,
Anderen beginnen te swingen
Of mee te deinen op het ritme
Alsof de dichters soleren met hún
‘Little Wing’,
Alsof de dichters Otis Redding.

Poëzie is overal-
Om ons heen,
In het hoofd en in het hart,
Want elke dag is Gedichtendag,
Want elke dag is prachtig-
Elke dag is er weer een
Beleefd.

27-1-2011

M.S.

Afbeelding: Logo Gedichtendag (Voor Web)
Ontwerp: DC
Bron: klik hier.