donderdag 22 december 2016
Blowin' in the wind (vrij naar Bob Dylan)
zingt over de antwoorden
die maar wind blijven meepakken
zijn stem mist
nogal wat zwaartekracht
om voorbijgangers ermee in het gezicht te slaan
als één van de weinigen
heb ik een muntstuk voor hem over
hij lacht tenslotte, doet zijn best
als we beter konden vangen
zouden we minder ver van huis zijn
maar net als zijn stem
moeten we nog even doorontwikkelen
M.S.
maandag 19 december 2016
toch moeten we het eens hebben
toch moeten we het eens hebben
over de littekens
de huid is een panty geworden
die kou doorlaat
van binnen is het te voelen
ja
ze helen uiteindelijk wel
maar ze blijven jonger dan de rest
onbegrepen plekken
met minder gevoel
en we hebben juist zoveel nodig
alles nodig
moeten we het daar niet eens over hebben
over de onschuld die we inruilden
voor herinneringen
die voor de helft zijn besmet
met schaamte
jawel
sommige plekjes bevatten pareltjes
memoires waardig
blijven echter littekens
we moeten het er eens over hebben
er moet iets zijn
een manier
om ze te kunnen delen
uitwisselen zoals gedachten
of andere delen van het lichaam
panty's laten immers
kleine beetjes warmte door
overbodige hitte ook trouwens
ja
daar moeten we het zeker over hebben
de warmte van onze littekens
de kou erbij
elkaar ergens in het midden ontmoeten
dat lijkt me wel wat
voor we helemaal leeg bloeden
open gereten
of gestrekt liggen
M.S.
zaterdag 17 december 2016
ach, mens
toen ik nog klein was
bestond mijn ergste nachtmerrie
uit een sneeuwballengevecht
met een vuurbal voorzien van een lachend gezicht
duivels lachend
ter aarde stortend vanuit de wolken
op verder dan een steenworp afstand
gooien mensen vandaag de dag
stenen naar andere mensen
omdat ze anders denken
anders zijn gekleed
andere voorkeuren hebben
anders spreken
ach, mens
vanuit andere windrichtingen
bericht het nieuws dagelijks
over kinderen die maar niet ontwaken
uit hun nachtmerries
ongeacht hun leeftijd
leefwijze geloof geslacht
ach, mens
mijn ogen zien zoveel kleuren
dat ze soms bloed huilen
verdragen het licht niet meer
zelfs de dagen worden grijzer, donkerder
ach, mens
niet de kogels of
wat voor wapens dan ook
zijn het meest dodelijk
maar de mens die het bedient, afvuurt,
de demoon
ach,
de mens is al lang
niet meer onschuldig, ziet u
een goed mens
is een uitstervend ras,
een kinderdroom die nooit uit zal komen
ach, mens
zelfs dode schrijvers
accepteerden vroeg of laat
de onbereikbaarheid
van onsterfelijkheid
dat oorlog een menselijke uitvinding
ach, mens
met dat besef
valt er enkel te pogen
een goed mens te zijn
voor goede mensen te zijn
goed om mens te zijn
bij leven
voor vrede
ach, mens
toe
M.S.
dinsdag 13 december 2016
Bakkie blues in december
bibberen mijn handen in het ritme mee
de bleek uitgeslagen kerstboom
schaatst voor geen meter meer
onverstoorbaar kil
en dan die stilte in de hoek
ik slide wel terug hoor
richting de koffiebar
een dubbele espresso dit keer
enkel is ook zo zielig
zeker als je alleen zit
en dan een bittere dorst voor twee
M.S.
zaterdag 3 december 2016
Surround sound
as I walk through
a world of sound
made by men’s creations
and constructions
and nature
who fight every day
and night to remain
present
I can hear my footsteps
for they are my doing
my walking
my left behind prints
on these streets
only for seconds
tops
pursuing whatever
drives me forward
I can still hear my footsteps
over all the cars
and public transport
and cutting winds
fighting those skyscrapers
over people talking
and bicycles and mopeds
and pigeons and lovers kissing
and phones calling
I can still hear my footsteps
for they are mine
as a part of my nature
of me being human
as a part of nature
I can hear my footsteps
not as some machinery
at work but soft touch
on new grounds day in day out
when I actually listen
I can hear my footsteps
through all the noise
surrounding me
captivating me
when outside
I can hear
what is always there
as long as I
M.S.