Dear Carmen (goodbye letter by Don Giovanni)

For the Dutch original, click here.

Female voices-
I hear them saying while singing
That in reality
They are Sirens,
Created to
Tempt me
To shipwreck, I
The falling bird
Who rebelliously should
Indulge in freedom.

Female voices-
During this final
Consideration
I only hear them crow
And call for attention,
I only hear
Black doves- white ravens
Who thanks to my hubris
Placed me at the brink of
The abyss.

Female voices,
Dear Carmen,
Are the daggers- beware!-
Which will kill us-
Carmen-like they attract
In a corrupted way, only to
Stab us down
And to escape it
Is hope already
Flown-away.

Dear Carmen,
My final words
Contain the realization
Of us only loving Death-
Hear Death sing falsely,
Loudly announcing disaster,
As if a thief devouring
Hearts-
Death follows me,
Eating love for breakfast
Without something
To drink, blood maybe.

Dear Carmen,
Our game with other people’s
Desires
Shall be avenged on you and me,
Will burn us bleeding-
Also no word nor sword
Could save us,
Only then
White doves can for us weep
High above,
Before landing freely.

Hearts of men,
Dear Carmen,
Are after all faster
Blacked because of
The blind hunt for lust-
The legacy of Casanova,
Which will infect
Every man, every fool
Eventually.

Hearts of men-
The considering concluded:
Every woman can
Be fallen for,
But with ‘sufficient love’
All is put to words
Way too soft-
We can’t do less
Than fully destruct,
Regretfully, I too
Am marked.

Hearts of men-
Hear them saying while singing
That in reality
They are divine
Sons of Ares,
Toreadors just to
Please you
With their strikes of pain, I
The struck-down bull
Who has to celebrate freedom
During his fall to the ground.

A regretful farewell
Yet with love, yours sincerely,

Don Giovanni.

M.S.

Nieuwe poging

Ik heb maar weer mijn schrijfgerei in gepakt. Nee, het zit nog steeds in mijn tas. Aangezien de maandag weer overleefd is, wordt het tijd om weer wat productiefs te gaan doen. Verder te gaan met het boek.

De schrijver die ik zondag tegen kwam in de Aap, had een boekje bij zich dat hij vol schreef met korte verhalen. Sigaar rokend. Vulpen. En een colbert, uiteraard. Nu ik daarover nadenk, voelt het als een subtiele hint om de proza ook weer eens op te pakken. Dus ga ik met hernieuwde energie beginnen, in de hoop een flink stuk verder te komen. Maar er komt van alles tussendoor. Leuk, maar zo komen we minder stappen verder. Focus.

M.S.

Jaargetijden

Gisteravond ben ik - bij toeval - naar Die Jahreszeiten geweest van het Opera O.T. Ook schrijvers en dichters willen geëntertaind worden, dus gisteravond vol spanning op naar de Kop van Zuid voor de opera. Helaas in het Nieuwe Luxor, want ik vind het theater aan de voet van de Erasmusbrug niet het meest charmante theater. Maar goed, dat is mijn mening en terzijde. Via via kreeg ik aangeboden om de generale repetitie te bekijken, aangezien de voorstelling pas op 23 mei begint te spelen. Een opera van Joseph Haydn. Dan verwacht je wel iets groters dan de openingsvoorstelling van de Operadagen Rotterdam.

'Ik had het eigenlijk wel wat grootser verwacht,' zei Michael Deng nog vrijdag na Dido & Aeneas, 'bombastischer.'
Niet dat het geen mooie voorstelling was. Achteraf gezien was het de juiste keuze om de kameropera van Purcell met een select gezelschap uit te voeren. Maar Die Jahreszeiten, dat is hele andere koek. Dat voldoet aan je stereotype voorstelling van een opera. Die kinderen en de fotograaf-die-doodleuk-foto's-gaat-maken-tijdens-de-opera-beter-bekend-als-de-vader achter me voldeden niet. Het was ook meer dan terecht dat één van de technici er wat van ging zeggen in de pauze. Idioot. Volkomen respectloos. Ik had hem niet meer toegelaten de tweede helft, maar goed. Dat is mijn mening.

Vlak voor de opera werd er verteld dat sommige zangers 'wellicht hun stem een beetje willen sparen en dus niet altijd op volle sterkte zingen'. Nou, ik geloof er niets van. De 37 musici van B'Rock in de orkestbak speelden naar behoren, en de solisten en het Vocalconsort Berlin bestaande uit 26 zangers blazen je ook weg alsof het een normale speelavond is. Vooral indrukwekkend was Tom Randle, die het bereik van zijn stem ten volle benutte. Soms staand, dan weer zittend of liggend. Een enkele keer liggend. En dan waren er ook nog de nodige duetten met sopraan Robin Johannsen. Groots, lekker bombastisch en soms ook zo klein.

Het geheel had een klein decor tegen een achttien meter lange mediawand, waarop de verandering van de seizoenen werd geprojecteerd. En elementen van de maatschappij zoals wij die nu kennen. Denk aan oorlogen met tanks en helikopters. Bosbranden. Aangevuld met wat stille rollen, zoals een militair op een motor, een fotografe en er wordt zelfs techniek geïntroduceerd in de vorm van een jukebox. Maar het mooiste - en ik hoop dat ik het dan goed begrepen heb - zijn twee dingen: het verhaal dat verteld wordt over een meisje dat door een edelman in de watten gelegd wordt, maar hem verlaat voor een ander lief in de bergen (ik denk de boer, gespeeld door Randle). Zij is dat meisje, en hij haar lief in de bergen. Het andere was - en wederom hoop ik dat ik het goed begrepen heb - is dat Haydn de vier seizoenen gebruikt als symbool voor het menselijk welzijn. In de lente en de zomer bloeit alles op, ook de mens. Iedereen lacht, de vogels fluiten en 'de wijn vloeit'. Maar dan, als de herfst komt? Dan raakt men in verval, komen de plagen (in de vorm van ratten, het natuurlijke). In de winter verandert de teruggedrongen mens in dieven, die ook weer een bedreiging vormen en de onschuld en de deugd bedreigd of zelfs verkracht.

En dat, zo haal ik uit Haydn's libretto, is nu net waar het om draait. Als er geen zorgen, problemen of bedreigingen zijn voor de mens klaagt niemand. Dan is men dankbaar maar ook opportunistisch over de goede tijden. Maar als het minder gaat, het buiten kouder wordt, is het zaak om de deugd te bewaren en te beschermen. Want de winter moet overleefd worden en dat kan alleen door bescherming te bieden aan de medemens, deugdelijk en verantwoordelijk handelen en bescheiden blijven. Eigenlijk alles wat we al wisten, maar tegen een moderne achtergrond van oorlog, vluchtelingenstromen en natuurrampen is Die Jahreszeiten een prachtige, bombastische doch bescheiden manier om daar aan herinnerd te worden.

M.S.

Afbeelding: O.T. Rotterdam

Opera-t(i)oneel [suppl. 1]

'Stel je voor dat het vrijdag is. Het is de twintigste van mei. Als je op je horloge kijkt, is het zes uur. Je hebt weekend. Het festivalseizoen is al geopend en je hebt je opgemaakt voor iets waar je misschien niet snel naar toe zou gaan: opera. Om wat voor reden dan ook. Misschien droom je alleen, heel stiekem over opera’s. Of werd je donderdagavond verliefd op een meisje genaamd Medea. (..)'

Zo begon ik voor de Operadagen Rotterdam. De volledige blog zit bij hen in de mailbox, dus ik ga ook geen moeite doen om op de zaken vooruit te lopen. Nog even geduld, dus. Dit is alleen een poging om je alvast warm te maken. Want ik ben dat ook. Morgenavond ben ik bij de opening. Ik ben nog nooit bij de opening van een festival geweest. Ja, de voorloper van Music Republic. Maar dat is meer muziekfestival waarbij men zich klem zuipt en dan in een grote stofwolk gaat dansen met een hippe zonnebril op. Zoals afgelopen jaar gebeurde. En ik de spullen bewaakte. Dat terzijde.

Zoals ik al zei, ik ben nog nooit bij de opening van een festival geweest. En al helemaal niet een festival met opera. Sterker nog: vorig jaar heb ik voor het eerst een opera bezocht, Le Vin Herbé van het Opera O.T. Geweldig. Mooi. Het smaakte naar meer. Ik was sowieso al van plan om een voorstelling te gaan, bij voorkeur Dido&Aeneas. Want dat ben ik zo'n beetje verplicht na die zeven jaren op het gymnasium. Waarop je doodgegooid werd met de Klassieke Oudheid. Het verhaal van Dido&Aeneas is daar een onderdeel van en dat ga ik morgenavond zien! Hulde, want de opera van Henry Purcell is mij bekend van naam. Meer niet. Dus de verwachtingen zijn hoog, zei ik hoog, zeer hoog gespannen.

Maar dan is er nog die opening. Het festijn vindt plaats op het Schouwburgplein. Uiteraard wordt het geopend door een wethouder. Er zullen veel belangrijke mensen zijn. Misschien hier en daar een bekende. Maar vooral zenuwenpezen die ongeduldig wachten op spektakel. Of alles wel goed gaat. De mensen het naar hun zin hebben. Of juist dorst hebben en spijt dat ze niet rechtstreeks naar de bar zijn gelopen. Zo ook bij de lancering van het literaire tijdschrift STRAK op 13 mei jl. Spanning alom, sensatie ook. Want het blad is om je vingers bij af te likken, zelfs de advertenties zijn subliem. Maar het geluid dreigde overstemd te worden door de drinkers in de BeatBurger, naast de aangesloten galerie ROTTTERDAM. Jammer, maar de echt geïnteresseerden zoals ik&co. focusten op de lancering. En onder het genot van een mierzoet naar mango smakend biertje komt alles goed. Hopelijk hebben ze morgen ook mangobier. Zo niet, dan wordt het een lange opening.

M.S.

Opera-t(i)oneel

A.s. vrijdag beginnen de Operadagen Rotterdam. Voor hen zal ik over enkele voorstellingen bloggen, die op hun website komen te staan. Daar heb ik wel veel zin aan. Vooral als je er ook een mag bezoeken, te beginnen met Dido&Aeneas. Dat betekent echter niet dat de blog hier stil zal zitten. Gisteren een nieuw projectje aangegaan met de heren van JUGEND Rotterdam, maar daarover later meer.

Ik schrijf zelf ook nog mijn eigen werk, en op aanraden van schrijver en filmmaker Raoul de Jong moet ik alvast op zoek naar een uitgever. Ook dat nog, maar eerst even verder schrijven. Zelfverzekerdheid over je werk helpt altijd, en zover ben ik nog niet. Anders is er altijd nog FreeMusketeers om op terug te vallen.

Tot zover de kleine aankondiging, later meer nieuws.

M.S.