Blues voor Elgar

op straat
geen technieken
voor onsterfelijkheid

in deze stad
moet voor geluk
gewerkt worden

mazzelaars hoeven
maar weinig te doen

drukken sukkelaars
uit de weg of naar beneden

op straat
geen technieken
voor onsterfelijkheid

in deze stad
slechts beperkte bewegwijzering
naar van alles behalve ‘thuis’

zo een waar niet de haat is
maar een waar het hart tot leven-

daar kan niemand jou pakken
daar kan jij herpakken

op straat
geen technieken
voor onsterfelijkheid

in deze stad
mee-, voor- en achterlopers
maar allemaal voorwaarts

blikken zijn net als stoplichten
die springen vanzelf weer op groen

vrijheid en rust vind je tussen regels
warmte, vriendschap, liefde, bewaar je thuis

op straat
geen technieken
voor onsterfelijkheid

in deze stad
is geluk werken
of er domweg over struikelen

in deze stad
kunnen handen helpen

bij het verdragen van
overlevingsdrang in verloren staat want

op straat
geen adviezen
voor onsterfelijkheid

op straat
geen technieken
voor onsterfelijkheid

M.S.

NOTITIES BIJ EEN LEGE HOEK

de band heeft het pand verlaten
laat een zweem van blues achter
de toeschouwers, afgerekend en vertrokken

applaus zit niet langer aan de bar
loopt buiten te verregenen
paraplu’s vormen bescherming tegen
het wegspoelen van gemoedstoestanden

soms is de blues een doodgraver-
opent de wonden, graaft de lijken op
en vertrekt, geen afscheid noch instructies

een leegte kan wel omgebouwd worden tot ruimte
maar godsamme, waarom niet andersom-
eenzaam is toch maar een weg te stoppen gevoel,
uit te scheuren onder huilende blues van begin tot eind

M.S.

Huis van een rijzende zon

tussen muren
is het donker

buiten is het nogal een afstand
naar achtergelaten leed
een leven dat erom vroeg
verlaten te worden

door de kieren
van haar ramen

schijnt een zon
met wat geluk

in mijn ogen
ziet ze sterren
als ongemerkt de nacht
de straten bewandelt

in haar ogen
zie ik een zon

die traag maar zeker
rijst door lange wimpers heen

de irissen bevolkt
door het achtergelaten verleden
dat inmiddels compost geworden is
op de nieuwe aarde waar ze zaait

tussen muren
is het donker

buiten ziet niemand
de rust van binnen

in mijn ogen
ziet ze sterren
mooie, die ze zacht
een goedenacht wil kussen

éé voor één
tot ze allen slapen
zij boven hen uit kan stijgen
als een huis, als rijzende zon

tussen muren
zodra het donker is

M.S.

Bakkie blues in december

zoals de harmonica trilt
bibberen mijn handen in het ritme mee

de bleek uitgeslagen kerstboom
schaatst voor geen meter meer
onverstoorbaar kil
en dan die stilte in de hoek

ik slide wel terug hoor
richting de koffiebar

een dubbele espresso dit keer
enkel is ook zo zielig
zeker als je alleen zit
en dan een bittere dorst voor twee

M.S.