Ballen zonder pegels - deel 17

‘Geen amaretto?’
Mickey Blue Eyes keek een beetje angstig uit zijn ogen. Buiten het zicht hield hij zijn kruis vast.
‘Nee dank je,’ antwoordde hij, ‘alleen koffie is prima. ’
Vanuit de keuken hoorde de barman een kort gegrinnik.
‘Je weet niet wat je mist,’ riep Sacha, ‘maar mijn koffie is ook goed te doen, hoor!’
Het klonk Blue Eyes als muziek in de oren. Hij liet zich weer terug in de bank glijden om wat tot rust te komen. Rustig aan, dacht hij, niet iedere vrouw is op je ballen uit. Hoewel hij het toch bijzonder toevallig vond dat de vrouw bij wie hij nu in huis was hem amaretto aan had geboden, probeerde hij positief te blijven. Dat ging hem op deze bank bijzonder goed lukken. Hij wreef eens over zijn gezicht en luisterde naar het pruttelen van de koffie in de keuken. Toen hij zijn handen weer naast zich legde, kwam Sacha net uit de keuken.
‘Kijk eens, meneer,’ zei ze.
Op het tafeltje voor hem zette de gastvrouw een dienblad met twee kopjes espresso, twee glazen water en twee borden met een rijkelijk belegde sandwich op een dienblad neer op tafel. Mickey Blue Eyes keek vol ongeloof naar het dienblad en vervolgens in de blauwe ogen van Sacha.
‘Is dit niet teveel van het goede,’ vroeg hij.
‘Nauwelijks,’ plofte ze naast hem neer, ‘je bent gastvrouw of niet. Eet smakelijk.’
De barman boog zich voorover en pakte de overgebleven sandwich.
‘Van hetzelfde.’
Hij nam een hap waardoor er een druppel kerriemayonaise uit schoot. Bij het kauwen merkte hij dat er een vleugje sambal door de saus zat. Niet veel, maar het angstzweet brak hem aan alle kanten uit en kneep zijn benen wat bij elkaar.
‘Niet lekker,’ vroeg Sacha.
‘Jawel,’ zei de barman starend naar zijn voedsel, ‘alleen verwachtte ik die sambal niet.’
‘Geeft dat extra beetje,’ slikte de gastvrouw naast hem, ‘pit.’

Eddy Nigma stond op de gang. Zijn telefoon was afgegaan, precies op het moment dat hij een helpende hand moest bieden aan de dokter. Hij zag op het schermpje dat het nummer onbekend was. Er was maar een persoon die hem onbekend belde. Nog geen stap buiten de kamer waar Eduardo ‘De Latino’ in bedwang werd gehouden door het ziekenhuispersoneel nam hij op.
‘Floyd hier,’ klonk het door de telefoon, ‘luister goed. Ik bloed, maar ik leef. Neergeknald vanuit een raam, tegenover Slaakhuys. Slechte schutter. Iemand weet wie ik ben. Niet pluis. Denk dat het jouw pakkie an is. Verrekijker kunnen gebruiken. Schutter is een vrouw. Moet hangen. Zoek het uit, kan iets zijn.’
TUUT. TUUT. TUUT.
Eddy Nigma rende naar de trap en belde een taxi.

‘Wat was dat,’ vroeg Mickey Blue Eyes.
‘Vast mijn huisgenoot,’ zei Sacha terwijl ze over de borstkas van de barman wreef.
‘Het klonk als een pistoolschot.’
Met grote ernst en een klein beetje angst keek hij naar zijn gastvrouw. Mickey probeerde de vrouw weg te duwen, maar zij hield hem tegen en klom op zijn schoot.
‘Ze heeft een spijkerpistool,’ zei ze terwijl ze het shirt van de barman omhoog trok, ‘daarmee stond ze een keer in mijn deuropening omdat de stroom uit was gevallen. Woedend. Ze zal wel met iets nieuws bezig zijn. Net als wij nu gaan doen.’

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.

Ballen zonder pegels - deel 16

De blonde vrouw opende met haar sleutels de deuren van het Slaakhuys. Er kwam een indringende geur van rottend vlees naar buiten. Mickey Blue Eyes kneep zijn neus dicht.
‘Nog even volhouden,’ zei de blondine, ‘we zijn bijna bij mij paleisje.’
‘Waar komt die stank vandaan,’ vroeg de barman.
‘Mijn huisgenootje,’ antwoordde ze, ‘die is kunstenares. Iets met dode dieren, beweert ze. Als het er net zo uit ziet als dat het ruikt, hoef ik het niet te zien. Hier de trap op.’
Terwijl ze de deur sloot wees ze naar een ronde trap omhoog. Met zijn shirt voor zijn neus begon Mickey Blue Eyes omhoog te lopen. Achter hem hoorde hij de deur op slot gedraaid worden. Dit wordt in ieder geval geen hit and run, dacht de blauwogige barman. De muren waren beklad met graffiti. Sommige pieces en tags namen de hele muur in beslag. Er was weinig muur meer te ontdekken. De barman keek om naar zijn gastvrouw om te zien of hij niet ergens een deur door moest. Zij gebaarde dat ze nog verder naar boven moesten. De geur van rottend vlees begon zich af te wisselen met verbrande kip. Mickey Blue Eyes stond op het punt om over te geven, maar hield zich in.
‘Boven aan de trap gang in en dan de achterste deur links,’ riep de gastvrouw achter de barman.
Hij stak zijn duim op zonder te kijken. De stank in het trappenhuis was niet om te harden. Mickey Blue Eyes ging bijna van zijn graatje.

‘Floyd, je valt weg,’ riep Eddy in zijn telefoon.
‘DE VERBINDING IS DOOR EEN TECHNISCHE STORING VERBROKEN. PROBEERT U…’
De rechercheur hing woest op en begon terug te lopen naar de dokters en zusters. Hij wilde nog eens het gesprek aangaan met Helena, die hem nu steeds bekender voor begon te komen. Was het niet de vrouw met wie hij een wandeling over de Oostzeedijk maakte? De vrouw die omkeerde en vrijwel opgelost leek? Hij moest het zeker weten. Daarnaast had hij beroepsmatig nog een aantal vragen.
‘Ben je er nog steeds,’ vroeg de dokter, ‘moet je geen rapport schrijven of iets?’
‘Waar is Helena,’ negeerde Nigma de opmerking, ‘de zuster?’
‘Die heb ik naar huis gestuurd. Daar hebben we niets meer aan vandaag. Helemaal overstuur. Dus dat is jammer voor jou. Je zult het met mij moeten doen.’
De twee mannen keken elkaar strak aan.
‘Volgens mij moet ik nog een rapport schrijven, bedenk ik me nu.’
De dokter kreeg een glimlach op zijn gezicht.
Er werd gegild vanuit een andere kamer. Eddy Nigma en de dokter keken om. Er kwam een andere zuster hysterisch uit de kamer van Eduardo ‘De Latino’ gerend. De dokter ving haar op en keek haar vragend aan.
‘De patiënt,’ piepte ze, ‘hij… Schuim, trillen. Help, dokter.’
Eddy Nigma rende de kamer in. De zuster had niet overdreven. Eduardo’s ogen bevatten geen pupillen, alleen oogwit. Al zijn spieren waren gespannen en hij trilde zo hard dat het hele bed rammelde. Het klembord aan het voeteneind viel op de grond. De dokter kwam binnen en vloog op het bed af. Op de gang schreeuwde de zuster verder en kwamen er nog twee binnen. De mond van De Latino begon vol te raken met schuim. Wat niet meer paste gleed langs zijn wang naar beneden. Eddy Nigma stond er wat verloren bij.
‘Handen uit de mouwen jij,’ riep de dokter naar hem, ‘houdt hem stil dan kunnen we hem een spuit geven.’

De gastvrouw deed de deur open voor de barman.
‘Na u,’ zei ze.
Mickey Blue Eyes liep langs de blondine de kamer in. In tegenstelling tot de rest van het huis rook het hier fris. Het was ook mooi ingericht. Witte muren, strak interieur. De barman haalde een hand door zijn bos krullen en moest even knipperen. Na de helse trapbeklimming door de stank had hij een net huis zoals dit absoluut niet verwacht. Achter hem werd de deur gesloten. Mickey keek om zich heen.
‘Welkom in mijn paleisje,’ zei de blondine terwijl ze haar jas over een bank gooide, ‘ik ben uw gastvrouw Sacha en ga voor u een overheerlijke sandwich maken. Wilt u misschien in de tussentijd iets drinken? Koffie, thee? Iets sterks?’
Ze liep langs de barman naar de keuken die afgezet werd door een muurtje.
‘Doe maar iets sterks,’ antwoordde Blue Eyes vanaf de bank, ‘dat kan ik nu wel gebruiken.’
‘Bier, wijn, wodka, zeg het maar.’
Sacha leunde met haar ellebogen op het muurtje voorover, om haar gast goed te kunnen horen.
‘Als er maar alcohol in zit.’
‘Ik heb ook een overheerlijke espresso in de aanbieding. Als likeurtje heb ik nog wat Disaronno Amaretto, als je dat lekker vindt.’
Mickey Blue Eyes schoot van schrik omhoog bij het woord amaretto.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.

Ballen zonder pegels - deel 15

‘Hé wakker worden!’
Eddy Nigma schudde Helena heen en weer. Langzaam deed ze haar ogen open.
‘Wat,’ stamelde ze, ‘wat is er…’
‘Dat kan ik beter aan jou vragen,’ siste de rechercheur, ‘wat de fuck is er gebeurd?’
Helena krabbelde overeind en keek om zich heen. Nu pas besefte ze dat ze was flauwgevallen.
‘Ik,’ begon ze, ‘ik moet zijn flauwgevallen. Eh…’
‘WAT DE FUCK IS ER GEBEURD? ZEG OP! JIJ WAS DE ENIGE…’
De rechercheur werd weggetrokken van de zuster door de dokter.
‘WEL GODVERDOMME,’ zei de dokter luid, ‘ik heb je gewaarschuwd. Je mag dan wel van de politie zijn, maar dit is godverdomme wel een ziekenhuis. Je gedraagt je, of je sodemietert op. Sterker nog, ik donderstraal je eigenhandig naar beneden. Begrepen?’
Eddy Nigma kalmeerde enigszins. De weinige uren slaap begonnen hem nu serieus op te breken.
‘Heb jij dan een goede verklaring voor wat er zojuist is gebeurd,’ vroeg Nigma aan de dokter.
‘Nee,’ zei hij terwijl hij Helena verder omhoog hielp, ‘maar dat is jouw taak. Wij helpen mensen, jij onderzoekt misdaden. Of zie ik dat nu verkeerd?’
Eddy Nigma moest hem gelijk geven.
‘Mag ik de zuster laten zien wat er gebeurd is?’
‘Jongens, waar gaat dit over,’ vroeg Helena lichtelijk gestrest.
De dokter liet haar los.
Helena keek de dokter vragend aan, maar hij ontweek haar blik. Toen keek ze naar de rechercheur die haar de hand reikte. Ze pakte hem en volgde hem naar de kamer waar de laatste nieuwe patiënt was binnen gebracht. Voor de kamer stonden een aantal andere zusters te huilen. Ze hadden gehoord van de gebeurtenis en waren nieuwsgierig geworden. Het was ze tegen gevallen. Een enkele zuster was aan het overgeven in de wc van de kamer. Eddy Nigma sleurde Helena mee de kamer in. Op de achtergrond hoorde ze haar collega overgeven en werd er zelf ook onpasselijk van.
‘Wat moet ik zien,’ vroeg ze aan de rechercheur.
‘Twee dingen,’ antwoordde Eddy Nigma en tilde een kussen van het hoofd van de patiënt. In het voorhoofd van de man zit een klein gaatje. Onder zijn hoofd was het bed roodgekleurd van het bloed. Helena sloeg een hand voor haar mond.
‘En dan nu het tweede bedrijf,’ grapte de rechercheur wat ongemakkelijk.
Hij sloeg de lakens van het lichaam. Onder het kruis van de man lag ook een plas bloed. In het verband zat eenzelfde soort gaatje als in het hoofd. Helena ging zitten op het lege bed ernaast. Ze hield nu twee handen voor haar mond.
‘Dus,’ zei Eddy Nigma, ‘ik vrees dat ik het je opnieuw ga vragen: is hier iemand geweest, en zo ja, wie was dat?’
Helena begon te huilen. Ze probeerde zich iets te herinneren. Er doemde een schim van een blonde vrouw op, maar ze kon niet ontdekken of het een zuster was of een bezoeker. Toen nam de schim een mannelijke vorm aan. Ze raakte ervan in de war. Eddy Nigma wachtte op antwoord. Helena wist het niet meer. Ze vond het bijna onwerkelijk wat er nu gebeurde.
‘Nee,’ snikte ze, ‘ik geloof het niet. Misschien toen ik was flauwgevallen.’
‘Dit is toch fucking ongelofelijk,’ mompelde de rechercheur.
Toen ging zijn telefoon. Hij liep de kamer uit om op te nemen. Het was rumoerig op de gang geworden. De zusters werden hysterisch. De dokter had er zijn handen vol aan om ze te kalmeren. Eddy Nigma besloot verder te lopen om zijn telefoon op te nemen. Helena bleef huilend achter bij het lijk. Niemand had door dat Eduardo ‘De Latino’ happend naar adem wakker was geworden.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.