Voornemen

Terwijl ik wederom een nieuwe poging doe om een nummer van John Mayer in te studeren (lees: Assassin, van het nieuwe album Battle Studies) en zijn blog lees, denk ik opeens aan goede voornemens. Ik doe nooit aan goede voornemens. Nu ik al bijna een kwart eeuw op deze aardbol rondloop en het 'echte leven' voor de deur staat, moest ik er misschien eens aan beginnen.

Zoals komend jaar eens op vakantie gaan in mijn eentje. Meer schrijven dan ooit. Doorbreken, wellicht. Misschien moet ik wat mensen om tips vragen. Meer boeken lezen. Gitaar leren spelen. Meer tijd doorbrengen met de vrienden waarbij ik dat minder heb gedaan. Vaker een avond 'op avontuur'. Dat laatste bedoel ik minder spannend dan je misschien zou denken, want ik bedoel ermee: in het openbaar vervoer stappen en wel zien waar je eindigt. Gewapend met een boek en pen en papier. En dan 'schrijven over het zwervende bestaan van de schrijver. Romantiseer het volgens het stereotype beeld van een schrijver,' zoals iemand me ooit als tip gaf voor deze blog. En dan nog een aantal goede voornemens.

Maar oud en nieuw duurt nog een paar dagen, dus ik heb nog even de tijd om 2010 te verpesten. Af te sluiten. Met of zonder spelfouten. Mooi, goed Nederlands of niet. Zowel rijk aan vocabulaire of lekker ongeïnspireerd, het maakt niet uit. Misschien is het tijdverspilling, misschien ook niet. Als we maar bezig blijven, toch?

M.S.

Ebenezer

Allereerst een vrolijk kerstfeest!

Een tijdje terug had ik het met goede vriend León over de naam 'Ebenezer'. Hoe mooi die naam eigenlijk is. En dat León nog best zou overwegen om een van zijn kinderen later zo te noemen. Ik zou dat niet doen, maar wie weet bedenk ik me later nog.

In ieder geval is het vandaag weer eens kerst. En als je de televisie aanzet, wordt je zowat doodgegooid met alle denkbare verfilmingen van Dickens 'A Christmas Carol'. Met die zelfde León hadden we het ook over welke verfilming de beste is. Dit weekend is er ook een versie met Patrick Stewart (lees: Captain Jean-Luc Picard), die ik nog nooit van mijn leven gezien heb. Maar Stewart is een uitermate goede acteur, dus ik denk dat hij wel degelijk een goede Scrooge kan zijn. Maar nogmaals: ik heb die nog niet gezien, dus telt de film niet mee.

In ieder geval, wat is nu de beste Dickens verfilming? Ik zeg: de Muppets-versie, met Michael Caine. León vond de Disney-versie, met Dagobert Duck als Scrooge McDuck. Wat vind jij?

M.S.

Vulpen

Ook schrijvers krijgen honger. Helemaal als je zit te wachten op een belletje. Met de info waar je heen moet voor een goede hap voedsel. Maar je wordt vergeten. Denkt: 'Dan ga ik wel even schrijven om de tijd te doden' en opent een nieuw blogbericht (lees: deze). Lukraak begin je typen, omdat je van tevoren niet bedacht hebt waarover je gaat schrijven. Zoals ik al vaker doe, bewaar ik de titel voor het laatst. Toch schiet me zojuist iets te binnen (lees: inspiratie).

Afgelopen vrijdag - het is alweer even - heb ik weer eens een nacht beleefd zoals elke nacht zou moeten zijn. Voordat je erotische gedachten op hol slaan: het was niet zo'n nacht. Neen, het valt eerder te beschrijven als 'nachtinspiratie snuiven'. En vrijdag ging dat als volgt.

Om een uurtje of half twee wandel je niets vermoedend de Iez binnen. Je bestelt een biertje, zoekt een statafeltje uit en dumpt je spullen daar. Het tot tijdelijk eigendom maken van de plek. Triomfantelijk steek je een sigaret op. Neemt een paar slokken bier. Kijkt wat rond. Tien man, een kip en een ei in de zaak. Lekker rustig. Heerlijk. En dan denk je aan een zinnetje dat eerder op de dag je hoofd binnen sloop. Wat is blijven hangen. En dan dringt de stoute gedachte zich aan je op: je pakt pen en papier uit je tas (want je hebt het toch bij je) en schrijft:

Dichten
Doe je met een vulpen,

En vanaf daar schrijf je een nieuw gedicht. Een lang gedicht, waar de mensen om je heen zich over verbazen. Want ja, wie schrijft er nu in het holst van de nacht in een café als de Iez een gedicht? Nou, ik dus. Vol overgave. Met Stevie Ray Vaughn's versie van Little Wing keihard op de achtergrond. Wauw. Toen ik klaar was en eenmaal weer opkeek, bleek de zaak inmiddels stampvol te zitten. De klok zei me dat ik anderhalf uur lang heb zitten schrijven. Geweldig! Er klonk helaas geen applaus, maar ik ben breed grijnzend de deur uit gelopen. Het was een uur of half vier. Maar dat maakte niet uit. Ik had een nieuw gedicht op zak, wat de tocht door de sneeuw naar huis een stuk draaglijker maakte. En die rust op straat. Frisse lucht. En dat dankzij een gedicht over een vulpen. Ik zeg: laat die Dichtclub maar komen, ik weet al wat ik voor ga dragen.

M.S.