Ballen zonder pegels - Deel 5

Mickey Blue Eyes keek hoe de lastige klant buiten stennis begon te schoppen en zag Nora niet opnieuw plaatsnemen aan de bar. Uit haar tas haalde ze een flesje handgel om haar handen mee schoon te maken. Ze hield niet zo van de zeep op toiletten, als die al aanwezig was. Bijna geroutineerd wreef ze het goedje over haar handen en tussen haar vingers. Met een onschuldige blik op Blue Eyes gericht, waste ze haar handen in onschuld. Grondig, alsof ze smetvrees had.
Toen de lastige man buiten was afgedropen, keek Mickey de zaak weer rond. Hij zag dezelfde mensen aan de bar zitten. Pratend, discussiërend. Sommige vrouwen keken regelmatig naar de blauwogige barman, in de hoop dat hij ze nog eens zijn aandacht schonk. Maar dit keer verloren ze het van Nora.
‘Wil je nog een refill,’ vroeg Blue Eyes toen hij Nora haar laatste slok Disaronno amaretto zag nemen.
Nora pakte een ijsblokje uit het glas en liet het langs haar roodgestifte lippen glijden terwijl ze Mickey Blue Eyes strak aankeek.
‘Dat hangt ervan af,’ antwoordde ze, ‘hoe dronken wil je dat ik word?’
De femme fatale aan Mickey’s bar liet het ijsblokje tussen haar lippen glijden. Ze zoog eraan.
‘Niet,’ flapte de barman eruit, ‘ik houd niet zo van dronken vrouwen.’
‘Waar houdt meneer de barman dan wel van?’
Weer verdween het ijsblokje tussen haar lippen. Mickey slikte even.
‘Van een plaspauze,’ zei Mickey, stiekem opgewonden, ‘maar ik moet even wachten op mijn collega. Of heb jij hem ergens verstopt?’
Nora ging rechtop zitten en keek Mickey Blue Eyes streng aan.
‘Waar zie je me voor aan,’ zei ze ietwat beledigd, ‘als een ordinaire mannenverzamelaarster?’
‘Nou, ehh..’
‘Luister eens, blauwoog. Ik ben even naar de wc geweest en toen ik terug kwam was hij er nog steeds niet. In de tussentijd heb ik hem niet gezien. Dus ik stel voor dat ik afreken, dan kun jij je collega gaan zoeken.’
‘Sorry,’ begon Mickey, ‘zo bedoelde ik het niet.’
Nora lachte geforceerd vriendelijk en gaf hem een briefje van twintig. Mickey Blue Eyes overhandigde haar het wisselgeld, waarop Nora van de barkruk gleed en richting de uitgang liep. Daar wenste ze de portier een goede avond en liep richting de taxi die zojuist voor de bar was komen te staan. De portier liep naar Mickey Blue Eyes om te vragen waar zijn collega was. Het terras stond vol met glazen.
‘Hij ging de biertap verwisselen in het magazijn, maar hij is nog steeds niet terug.’
‘Ik ga wel even kijken of hij niet in slaap is gevallen,’ grapte de portier.
De portier liep naar beneden en zag dat de deur van het magazijn niet op slot was. Hij is nog hier, dacht hij. In het magazijn brandde nog licht en was het opgeruimd.
‘Hallo,’ riep de portier nadat hij de deur achter zich had dicht gedaan, ‘Eduardo, lig je te slapen?’
‘Hier,’ rochelde Eduardo.
Achter een aantal kratjes frisdrank zat De Latino op de grond, met zijn benen wijd. Ertussen was zijn broek doordrenkt met bloed, dat zich inmiddels had verspreid over de grond. De barman lag half bewusteloos tegen het lege biervat aan dat hij had verwisseld. Zijn handen zaten in zijn broek, waar hij met zijn laatste krachten het bloeden probeerde te stoppen.
‘Wat de fuck,’ fluisterde de portier.
Hij moest een paar keer knipperen voor hij geloofde wat hij zag.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.

Ballen zonder pegels - deel 4

Hij verstijfde en liet zijn broek los. Het kledingstuk viel op de grond. Nora kwam zo dichtbij dat Eduardo haar warme adem over zijn lippen voelde gaan. Nora’s volle borsten drukten zich tegen zijn borstkas. Zijn erectie was nu niet meer te onderdrukken. Hun lippen raakten elkaar en met haar lippen dwong ze de zijne wat te openen. Haar tong glipte net zo makkelijk naar binnen als haar warme hand de onderbroek van Eduardo binnendrong. Haar hand was nat en warm tegelijk.
Amaretto, dacht De Latino, ze smaakt naar amaretto.
De smaak drong diep door tot in zijn zenuwen en wondt hem op.
Nora had de barman in zijn greep, buiten het zicht van zijn partner in crime Mickey Blue Eyes. Daar was ze zich ten volle van bewust. En de barman was als was in haar handen, zijn ballen in het bijzonder. Eduardo was in ecstase, hij kon zijn genot niet op en vergat alles om zich heen. Tot hij iets scherps voelde in zijn broek. Iets kouds. Toen schoot er een pijnscheut door zijn hele lichaam, die zich mengde met zijn opwinding. De Latino opende zijn ogen en keek in de donkere pretoogjes van Nora.

Ondertussen had Mickey Blue Eyes een dronken man aan de bar. Het tafereel werd door de portier Steve, die tevens de rol van gastheer vervulde, op een afstandje gade geslagen.
‘Luister. Vriend,’ begon de dronken man, ‘ik wil gewoon nog een whisky bestellen. Ja??’
Jezus, dacht Blue Eyes, hij valt zo echt om.
De man ging op de verhoging staan onder de barrand.
‘Hallo! Hallo? Ik heb. Geld. Kijk maar. Bam! Jongen. Zie je dit? Ik wil een Jack. Kijk eens, vijftig euries.’
‘Ja, daar gaat het niet om.’
Mickey Blue Eyes zuchtte en vloekte inwendig.
‘Luister vriend,’ begon hij op kalme doch dringende wijze, ‘ik denk dat je genoeg gedronken hebt.’
De barman vroeg zich af waar zijn partner in crime was gebleven. Zijn aanwezigheid was nu wenselijk, aangezien de man voor de bar nauwelijks meer recht op zijn benen kon staan.
‘Jij bent een slechte. Barman. Jij,’ bracht de man met moeite uit, ‘slechte barman. Betalende. Klanten behandel je. Ik wil nu whisky.’
De man sloeg met zijn vuist vol geldbriefjes op de bar. Dat bleek de cue voor de portier om over te gaan tot actie en de man vriendelijk te verzoeken de bar te verlaten.

Eduardo had geschreeuwd, maar zijn schreeuw werd door niemand gehoord. Nora had hem een stuk wc-papier in de mond gestopt op het moment dat hij begon te gillen van de pijn. Op het papier zat een vloeistof die hem moest verdoven, maar de pijn die hij voelde was zo hevig dat hij erdoor bij bewustzijn bleef. Voor zover dat mogelijk was. Hij probeerde zich te concentreren op Nora, maar het lukte hem nauwelijks. Zijn zicht begon te vervagen en zag alleen contouren van haar. Hij hoorde haar nog iets zeggen. Met moeite kon hij haar laatste zin nog horen.
‘Als je me wilt excuseren,’ zei Nora terwijl ze iets dicht klikte, ‘ik heb nog een verse amaretto besteld.’
Terwijl Nora de ruimte uitliep werd het zwart voor de ogen van Eduardo ‘De Latino’.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.

Ballen zonder pegels - Deel 3

De andere vrouwen aan de bar haalden opgelucht adem. Hun voornaamste concurrente had het dus niet gemunt op hun barman, Eduardo ‘De Latino’, dachten ze. Nora keek ze toen stuk voor stuk glimlachend aan en hief haar glas. Ze proostten op de barmannen, die beiden aangesneld kwamen om met de dames te proosten met een fluitje.
‘Waar proosten we op,’ vroeg Mickey Blue Eyes.
‘Op grande cojones, natuurlijk,’ antwoordde Nora en knipoogde.
De twee barmannen keken elkaar een seconde aan en klinkten toen met de glazen. Zowel De Latino als Blue Eyes wist niet wat ze met deze vrouw aan moesten. Zat ze nu wel of niet achter hen aan? En wat moesten ze met die andere vrouwen aan hun bar? Ze namen tegelijkertijd een slok, maar voelden de ogen van Nora op hun rusten. Alsof deze toast niet het laatste is wat zij van hen verlangden. Vooral Eduardo ‘De Latino’ begon te zweten. Geïntrigeerd, maar ook een beetje angstig. Zoals elke latin lover vreest voor zijn ballen, vreesde hij ook dat er iets mee kon gebeuren. Hij moest geconcentreerd blijven. Blue Eyes was alweer bezig met het helpen van andere mensen, in het bijzonder de dames die hij eerder al zijn aandacht schonk. Eduardo keek Nora nog een keer aan. Ze keek heel brutaal terug en glimlachte erbij. De Latino voelde nu een erectie beginnen, maar mocht er niet aan toegeven. Dus verlegde hij zo goed en zo kwaad als het kon zijn aandacht naar de andere vrouwen. Dorstige mannen. De tap die ophield met het spuiten van bier.
‘Ik ga even de tap verwisselen,’ riep Eduardo naar Mickey, ‘ik ben zo terug.’

Uit de speakers klonk heel hard Room 5. Oliver Cheatham zong aanstekelijk Make love and listen to the Music. Mickey Blue Eyes ging door met het verstrekken van drank aan de wannabe alcoholisten aan de bar. Nora haalde een klein flesje handgel uit haar tas en maakte haar handen ermee schoon. Toen dronk ze haar amaretto in een teug leeg. Ze hief het glas en gebaarde naar Blue Eyes dat ze een refill wilde. Mickey gehoorzaamde onmiddellijk. Nora wierp hem dankbaar een handkus toe, stond op en ging naar het damestoilet. De deur ervan bevond zich naast de deur naar het magazijn, waar Eduardo de biertap aan het verwisselen was.
De Latino deed er veel langer over dan gepland. Hij moest even bijkomen van het brutale flirtgeweld van Nora. De meeste vrouwen die om zijn aandacht ‘vochten’ waren geen partij voor zijn charmes. Deze Nora leek wel van een andere planeet te komen. Een planeet waar vrouwen ongevoelig waren voor mannelijke charmes. Toch zag Eduardo ‘De Latino’ er wel een uitdaging in. Wat zou die overwinning mierzoet smaken als hij haar kon veroveren. In gedachten zag hij het al helemaal voor zich, hoe hij haar zou ophitsen. Hoe zij haar nagels diep in zijn rug zou zetten van genot. Hij voelde zich opgewonden worden en keek of er niemand aankwam. Toen liet hij een hand in zijn broek glijden en dacht aan de borsten van Nora. Hij stelde zich voor dat ze ontbloot werden door zijn handen, die haar jurkje aan stukken had gescheurd. Zo zakte Eduardo even weg in zijn fantasie en had niet door dat er iemand was binnengekomen.
‘Ahum.’
Verschrikt keek Eduardo op en begon zijn broek weer vast te maken. Het was Nora.
Shit, dacht De Latino. Ik had de deur op slot moeten doen.
‘Zal ik meneer de barman even een handje helpen,’ vroeg ze terwijl ze heupwiegend op hem af liep.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.