Ballen zonder pegels - Deel 2

De muziek verhulde de stilte voor een minuut, die voor Eduardo wel eeuwig leek te duren. Ondanks het feit dat er een bar zat tussen hem en de vrouw en er geen enkel fysiek contact was geweest, voelde hij dat deze mooie, jonge vrouw, deze femme fatale, zijn ballen in haar greep had. De Latino voelde zich licht geïntimideerd door deze onverwachtse vrouwelijke versie van zichzelf. Meedogenloos kneep ze zachtjes in zijn balzak. De Latino was voor het eerst even van slag en tegelijkertijd diep onder de indruk van een vrouw aan zijn bar.
‘Mijn tong wil Disaronno, meneer de barman. Ze wordt een beetje ongeduldig.’
‘Rustig aan, hoor,’ probeerde De Latino ontspannen over te komen, ‘ik wilde even checken of je nog wel aan het opletten was.’
Zijn blik sprong op en neer, van haar ogen naar het decolleté en weer terug. De vrouw ging weer normaal zitten op haar barkruk. Om haar heen kwamen een drietal mannen staan die haar aandacht wilden. Zij bleef kijken naar de barman die er een show van maakte om haar glas in te schenken.
‘Ik ben nog scherper dan een mes,’ fluisterde ze en begon haar portemonnee te zoeken in haar portemonnee.
De Latino zette haar een Disaronno voor. De vrouw keek eerst naar het glas, toen naar Eduardo.
‘Een amaretto zonder ijs,’ vertrouwde hij haar toe.
De vrouw keek hem even met samengeknepen aan.
‘Heb je een moment? Dan kan ik even mijn portemonnee zoeken.’
‘Voor mooie vrouwen heb ik altijd tijd,’ knipoogde de barman.
‘Maar je geeft ze geen gratis drankje? Foei.’
Eduardo had een seconde bedenktijd nodig, waarop de vrouw haar portemonnee uit haar tas haalde. De mannen die zich eerder om haar heen hadden verzameld, dropen af. Ze wisten dat ze geen kans maakten.
‘Je hebt je nog niet eens voorgesteld,’ antwoordde De Latino tenslotte.
De lippen van de vrouw trokken zich los van elkaar. Haar mondhoeken krulden zich omhoog tot een glimlach.
‘Heb ik dat niet gedaan?’
Eduardo schudde zijn hoofd. De andere vrouwen aan de bar volgden het tafereel met eksterogen. Gespannen.
‘Wat onbeleefd van me,’ kirde de vrouw en stak een slap handje uit.
De Latino boog zich voorover en gaf haar een handkus. Hij voelde hoe zacht haar huid was en verlangde onmiddellijk naar meer.
‘Nora,’ zei ze met zwoele stem.
‘Aangenaam,’ antwoordde Eduardo, ‘ik ben uw barman Eduardo.’
‘Stiekem wist ik dat al. Ik heb zo mijn bronnen, zie je. Dat terzijde, meneer de charmeur, waar blijven mijn ijsblokjes?’
Eduardo schrok even. Zijn balzak kromp ineen bij de gedachte dat deze vrouw daadwerkelijk zijn ingevroren ballen in haar amaretto wilde.
‘Ik was in de veronderstelling dat je geen ijsblokjes wilde,’ stamelde hij.
‘Ik zei dat ik jouw ijsblokjes wilde in mijn – dit is wel Disaronno amaretto, niet? – drankje wilde. Maar ik zie aan je angstige blik dat je nog niet zover bent, dus als je twee normale ijsblokjes hebt.’
De Latino pakte zwijgend twee ijsblokjes en rekende af met Nora.

Wordt vervolgd...

M.S.

Vorig deel gemist? Klik hier. Volgend deel lezen? Klik dan hier.

Ballen zonder pegels - Deel 1

Het was een avond zoals er al velen geweest waren. Niets gaf een hint dat de avond een andere wending zou krijgen. De vaste klanten waren aanwezig. Toevallige passanten die dorstig waren vulden het terras. Naborrelend horecapersoneel wachtten geduldig op hun bestelling aan de bar. Onder het mom van de gebruikelijke grappen, grollen vloeide het bier jolig uit de tap de glazen in. De wijn zuchtte zoete woordjes richting de vrouwen als ze eenmaal uit de fles was. Iedereen veranderde in een minnaar van de nacht, hongerig naar een metgezel. Zij die dat niet waren dronken om te vergeten. Ze dronken om de avond te redden. Of simpelweg omdat ze niet beter wisten.

Op zo’n avond waren de op elkaar ingespeelde barmannen Eduardo ‘De Latino’ en Mickey ‘Blue Eyes’ ingezet. Vanachter hun bar swingden ze door de bestelling heen, over de gehele bar. Dan stond Eduardo links en zette Mickey een ander muziekje op. Later wisselden zij van plek, om uiteindelijk hun originele plek weer in te nemen. Zowel De Latino als Blue Eyes had een select groepje vrouwen aan de bar zitten. De vrouwen smachtten naar de aandacht van hun barman die zij om beurten ontvingen. De Latino was meedogenloos en gaf elke vrouw die aan zijn bardeel stond een vleugje hoop. Hoop op meer dan een minuut, zonder daadwerkelijk een favoriet aan te wijzen. Blue Eyes deed het tegenovergestelde. Twee vrouwen aan de bar, een brunette en een exotische schone, werden op hun wenken bediend en geëntertaind. Het enige wat zij hoefden te doen is te blijven zitten en mooi zijn. Natuurlijk waren er andere kapers op de kust, die hun uiterste best deden om de aandacht af te leiden van de barman naar zichzelf. Zowel De Latino als Blue Eyes gaf hen daartoe de ruimte in de wetenschap dat zij de aandacht op elk willekeurig moment weer terug konden eisen.
Een van die mannen kreeg vijf minuten de tijd. Met knipogen en zwaaien poogde hij de aandacht te trekken van de brunette in de buurt van Mickey Blue Eyes. De barman liet het gaan en begon andere dorstige mannen te voorzien van meer bier. Tot frustratie van de brunette, want haar exotische vriendin was naar het toilet gegaan. Het arme kind vond de pogingen van de knipogende man niet gepast en kon wel door de grond zakken van schaamte. Bovendien vond ze het raar dat de man haar van een afstandje probeerde te lokken. Ze wist zich geen houding te geven op haar barkruk en begon zenuwachtig te lachen. Ze voelde plaatsvervangende schaamte voor de man die in haar ogen steeds wanhopiger werd. Na vijf minuten nam Mickey Blue Eyes het heft weer in eigen handen. De man zag het gebeuren en schikte zich in zijn lot en droop af naar buiten. Daar rookte hij een sigaret en dronk zijn bier.

Aan de andere kant van de bar was Eduardo zijn latinocharme in de strijd aan het gooien. Het leverde hem nu al flinke fooi op. Nietsvermoedend werden de dames aan de bar dusdanig bespeeld door hem, dat ze bijna van hun barkruk af sopten. Blue Eyes keek lachend naar zijn partner in crime, maar bleef het overzicht over de bar houden. Mickey zag als eerste de plotwending van de avond binnen komen glijden. De mannen die zich rond de deur ophielden verdraaiden hun nek. Enkele van hen hadden vrouwelijk gezelschap, die het schepsel vol jaloezie en frustratie nakeken. Gewapend met een bos bruine krullen wat tot een weelderige knot was gebonden met een elastiek waar een grote witte roos aan zat, donkere haviksogen, een strak zwart-wit jurkje en hoge rode hakken, vlijde ze zich op de nog enige lege barkruk. Pal te midden van de harem van De Latino aan de bar. Hij vloog er als een hyena op af. De overige vrouwen keken vol afgunst naar de vrouw.
‘Señorita,’ opende hij met een laag stemgeluid zoals Antonio Banderas, ‘wat mag ik voor je inschenken?’
‘Doe maar een Disaronno,’ antwoordde de prooi van De Latino koeltjes.
‘Toe maar. En wil je dat met of zonder ijs?’
Ze boog zich naar de barman toe, waardoor haar borsten op de bar leunden en een onvermijdelijk decolleté vormden.
‘Alleen als jouw ballen ingevroren zijn,’ zei de femme fatale terwijl je het puntje van haar tong zichtbaar langs haar bovenste voortanden liet glijden, ‘dan wil ik die graag als ijsklontjes in mijn Disaronno.’
Eduardo werd met slaapkamerogen strak aangekeken.

Wordt vervolgd...

M.S.

Volgend deel lezen? Klik hier.

Rotterdamned

Met een echt te softe ballad in mijn oren staar ik naar mijn beeldscherm. Te wachten op inspiratie voor een aantal gedichten over bendes in een dystopisch Rotterdam in de toekomst. Op aanvragen van de band JUGEND, die in juni een optreden gepland hebben met die thematiek in De Unie. Hoe of wat, weet ik op dit moment ook niet. Mondjes maat zullen er kwartjes gaan vallen. Of euro's.

In ieder geval, ik zoek dus naar een setting voor de gedichten. Dat begint bij de muziek, om vervolgens in mijn bescheiden portfolio aan gedichten te zoeken naar iets wat eventueel bruikbaar is. Of inspireert tot iets nieuws. Eén ervan heb ik al bij de hand. In een eerdere blog heb ik het begin al eens verklapt, maar nooit het gedicht zelf gepost. Het gaat om het volgende gedicht, wat ik nu ga gebruiken om mezelf te inspireren tot iets nieuws:

Rotterdamned oftewel een nachtmerrie over de stad

En dan sta je onder de vleugels van de Zwaan,
Te staren naar de Maas
En haar water dat golft,
Altijd in beweging-
Net als de volle binnenstad
Die je zojuist verlaten hebt.

Je gedachten dwalen terug
Naar het nooit gedronken
Beloofde kopje koffie-
Het gezelschap wees je erop,
Jij die het opnieuw aanbood-
Een stemmetje in je hoofd zei al
Dat het geen goed idee.

Links van je gilt de wind
Stilzwijgend
Tussen de torens van de Kop van Zuid,
Zijdezacht door je waar en over je huid-
Per abuis rechten
De Hoge Heren rechts
Hun rug,
Want zij weten:
Er is geen weg terug
Maar je zult wel weten.

De vleugels van de Zwaan
Fungeren niet als teugels
Waar je je aan vast kunt klampen
Of om de tijd op te zwepen
Om sneller te vergaan-
Eerder een EXIT te nemen.

Bij Hemingway-
Er valt niet te ontsnappen
Aan de Rotownse soufflé
Die ik zelf in elkaar geflanst heb-
Het is dubsteppen geblazen,
Met een kattenloops gevaarte
Dat aan mijn hoofd blijft hangen
In plaats van
De lege portemonnee in mijn zak.

Dan schijn je
Voorover te vallen
En die vleugels vangen
Niets dan wind,
Mij dus niet-
Arme stakker als ik ben,
En toen alles over leek te zijn
Werd ik bezweet wakker.

M.S.