mag ik degene zijn

mag ik degene zijn
die jou moet missen
als je gaat

naar je werk
naar je afspraak
naar buiten

mag ik het zijn
die op je wacht
als je gaat

naar familie en vrienden
naar de supermarkt
naar de dokter

mag ik je wekker zijn
die je scherp houdt
als je door moet

met leven
met dromen waarmaken
met wakker worden

mag ik je kussen zijn
dat blijft liggen
als je gaat

om te schitteren
om te mislukken
om terug en bij te komen

en dan bij me uithuilt
en op me ploft
en stevig knuffelt

tot alles weer goed is

en je lichaam tegen me aan vlijt
en zich om me heen krult
en diep zucht onder het niet loslaten

mag ik dat allemaal zijn
en nog veel meer
als het nodig is

op de bank
op een feestje
op het bed

waar ik dan ben
als je voor het eerst
weer je ogen opent

ik de eerste ben die je ziet
en de allerlaatste
voor je ze sluit

mag ik dat zijn
degene die jou moet missen
als je gaat

M.S.

op het donker (vrij naar 'Blue in Green' van Miles Davis)

op het donker
in het midden
van het oog
met blauw in groen
is een wit vlak te zien

daarin mijn silhouet

door de deur
dat meer een gat is
fluistert Miles
zonder obstakels halverwege

zacht
licht

over een briesje
en een breed gebit
van gestemde blokjes
yin en yang

ik ben maar een machientje

de noten schuifelen naar buiten
mijn oren in
kruipen mijn hoofd uit
via de kassen
als full colour

ik ben een recorder

noch de rossige voor me
noch de mensen naast me
hebben weet van dit moment

behalve Miles

wiens trompet
me toefluistert
je kijkt naar een kunstwerk
je kijkt naar een kunstwerk

ik kijk naar een kunstwerk

op het donker
in het midden
van het oog
met blauw in groen
is een wit vlak te zien

daarin mijn reflectie

die kijkt naar een kunstwerk
dat buiten
beeld

toch
aanwezig

M.S.

Steppewolf

I

kale vlaktes maken
van obstakels
grote reuzen die
met winden smijten

hulpkreten die gebaseerd zijn
op verdwaaldheid
reiken elkaar nauwelijks
de helpende hand

toch klinken er
holle echo's

toch klinken er stemmen
die tot niets zeggen leiden

in de verte
niets opjaagbaars te zien
noch redenen om aan te nemen
dat het gevoel wederzijds is

II

een verwarrend landschap
dat is het
wat dit is

het is gewoon te veel
te veel mensen
te veel problemen
te veel heuvels
om te nemen
te weinig oplossingen

te veel leegte
in het opvullingsmateriaal
te veel verwarring
te weinig wijzen
om wegwijs te worden

een verwarrend landschap
dat is het
wat dit is

in alles bevinden zich rondjes
zet het dan maar eens
op een lopen

III

als ik weer eens
in een huilsessie zit
met mijn bleke psychologe
weet ik vaak niet
waar ik het zoeken moet

zij probeert me
met sikkelvormige lachjes
aan het schitteren
te krijgen; schaapachtig
doe ik maar mee alsof

zelfs mijn schaduw
hult zich regelmatig
in mantels van duisternis
om maar te zwijgen
van de aura
van mijn psychologe
die zoals de nacht ziet

nooit heb ik haar verteld
dat regendruppels
voor mij tranen zijn

ook zwijg ik over waarheden
over dat natuur niet ontstaat
maar wordt gemaakt
tot decor van het theater
waarvan de Dood
de regisseur is

het enige oprechte moment
van zo'n huilsessie
is als we eindigen
met het hart onder de riem gestoken
en een applausje voor jezelf

M.S.